De Ha Giang Loop was iets dat ik bijna heb overgeslagen. Het is dat veel andere reizigers mij hebben verteld dat het voor hen het hoogtepunt van hun reis door Vietnam was, waardoor ik besloten heb toch naar het noorden te reizen voor deze ervaring. Een hoogtepunt was het, letterlijk en figuurlijk. De eerste ochtend werd een grote groep backpackers ingedeeld in verschillende groepen, waarna zij kennismaakten met hun ‘driver’, een scooterrijdende local, om vervolgens met goed vertrouwen bij deze driver achterop te stappen. Het idee van de loop is een waanzinnige route door de majestueuze bergen van noord Vietnam op een scooter, wat resulteert in een fantastische ervaring. Langs de route waren veel stops waar je van het uitzicht kon genieten met een bakje koffie of soms een biertje. De uitzichten waren echt heel bijzonder, maar ik zal de foto’s aan de beschrijvingen overlaten. Natuurlijk zijn de foto’s nooit zo mooi als het uitzicht zelf. Als je bovenop een berg staat ervaar je niet alleen de temperatuur op je huid, de frisse lucht in je longen of de geur van planten waarvan je de naam niet kunt uitspreken, je voelt je ook klein. Ik heb vaak stilgestaan langs deze adembenemende route en nagedacht over de dunne grens tussen het schone en het sublieme, of natuurlijk Friedrichs negentiende eeuwse Der Wanderer die dit in beeld vangt. Verder heb ik mij veel beziggehouden met de vraag waarom wij deze uitzichten mooi vinden, het antwoord ‘omdat we ze in Nederland niet hebben’ verzadigde mij niet, er zijn hier ook genoeg dingen die wij in Nederland niet hebben die ik niet mooi vind. Maar iedere stop langs een betoverend dal merkte ik dat het uitzicht steeds minder betoverde, de ervaring inflateerde wel degelijk. Kortom ik ben er dus nog niet uit waarom ik de uitzichten, en u de foto’s, als mooi ervaar(t). Iedere avond van de Ha Giang Loop kwamen we met een grote groep backpackers samen in een van de homestays langs de route, waar we met zijn allen aten en dronken. Vooral dronken. De Vietnamezen zijn gek van hun zelfgestookte Happy Water, waar ze zichzelf en hun gasten helemaal mee vol gieten. Dit zorgt voor veel plezier, gezelligheid en uiteraard een band met de drivers. Zo leerden we het proost ritueel met veel enthousiasme uitschreeuwen.
Na de loop zou ik vertrekken richting Ninh Binh, maar ik heb mij over laten halen om naar Sa Pa te reizen met een groep Nederlanders. Dat is het voordeel van geen strakke planning hebben, tevens alleen reizen. In Sa Pa heb ik een trekking door de bergen gedaan met onze gids Lala. We vertrokken vanuit het stadscentrum en liepen 10 kilometer door de bergen naar haar huis, waar haar man op ons wachtte met, jawel, Happy Water. De toch door de bergen was zwaar maar zeker de moeite waard, eenmaal op de top leek het alsof we ons op het dak van Vietnam bevonden. Ondanks de inflatie die ik eerder beschreef was dit uitzicht opnieuw betoverend door de wolken waar wij net bovenuit staken. De volgende ochtend liepen wij weer terug het dal in. Een hele leuke ervaring.
Op dit moment bevind ik mij weer in Hanoi, mijn favoriete stad tot nu toe. De reden dat ik hier even ben is zodat ik uit kan rusten van de toch wel hectische week die ik net heb gehad met korte nachtjes en relatief veel fysieke inspanning. Hoewel Hanoi alles behalve een rustige stad is, vind ik het erg prettig om hier te zijn. Ik zal hier het vervolg van mijn reis bepalen, rekening houdend met de stormen, overstromingen en andere natuurrampen die Azië op dit moment teisteren.
Geef een reactie