De vlucht
Afgelopen woensdag ben ik rond 22:00 vertrokken vanaf Schiphol naar de Oost. Na afscheid genomen te hebben van mijn lieve ouders en broertje die mij afzetten, ben ik aan boord gestapt van de eerste van twee luchtvaartuigen van de firma Etihad die mij in Azië zouden afzetten. De Arabische luchtvaartmaatschappijen brengen vaak een tegenstrijdig gevoel van vertrouwen gecombineerd met angst in mij naar boven. Enerzijds weet ik dat de vlucht goed verzorgd is en ik veilig aankom, anderzijds ben ik toch vaak bang dat ik geen glas rode wijn aangeboden krijg. Dat kreeg ik wel, waar ik dankbaar voor ben. Evenals voor de lieve stewardess die me waarschuwde voor de ladyboys in Thailand.
Na twee keer zes uren vliegen kwam ik dan eindelijk aan op het schiereiland Phuket. Een leuk feitje over mijzelf en Phuket is dat ik hier zestien jaar geleden (!) ook al eens aangekomen ben op het vliegveld, waarna ik zo misselijk werd van de geur die er hing dat ik de vliegtuigmaaltijd die ik tijdens de vlucht heb genuttigd even later doneerde aan de straat. Ik kom zestien jaar later (!) dus weer aan op Phuket en het ruikt er gewoon nog precies hetzelfde. Ik kan de geur niet omschrijven, maar voor mij is het inmiddels een geur waarbij als ik hem ruik ik weer als achtjarig jongetje op de stoep zit te braken. Maar dit keer niet!
De transfer
Ik was veel te laat bij mijn transfer naar Phuket-stad omdat ik bij de grensbewakers al mijn eerste minihartaanval kreeg. Ik heb op mijn Digital Arrival Card niet mijn paspoortnummer maar mijn BSN genoteerd. Nadat de grensbewaakster mij drie keer had duidelijk gemaakt dat dat dom was en niet de bedoeling en dat het niet klopte, vroeg ik maar gewoon of ik het formulier opnieuw mocht invullen of het formulier gewoon mocht aanpassen. Ze keek me verward aan, keek weer naar mijn paspoort en drukte er een stempel in. Laten we het inderdaad niet te ingewikkeld maken. Oja en het fijne van te laat zijn voor je transfer is dat deze in ieder geval al klaar staat en je meteen kan vertrekken, maar zo werkt het hier natuurlijk niet. Hier moest ik nog even op wachten maar dat was het wachten waard. De chauffeur was een amicale jonge jongen dus ik vond het meteen gezellig. We kwamen er alleen snel achter dat ik meer Thai sprak dan hij Engels. Zo besloten we met een knikje en een lach dat we de reis in stilte zouden voortzetten en hebben we zo een gezellige rit van drie kwartier gehad. Enkel op de helft vroeg hij: ‘sir, are you alright?’ Waarop ik antwoordde: ‘I’m good, are you alright?’ Waarna hij tevreden knikte en zei: ‘good.’
Het hotel
Eenmaal aangekomen in mijn hotel was ik zeer tevreden. Er was een klein dingetje waar ik wat zenuwachtig van werd en dat was het aantal portretten en standbeelden van niemand minder dan Mao Zedong. Er hangen een stuk of dertig. Ja die altijd vriendelijk lachende Mao die verantwoordelijk is voor zo’n 49 a 78 miljoen doden. Thailand is nooit onderdeel geweest van het communistische China, sterker nog het is nooit gekoloniseerd geweest, maar de gebouwen in Phuket zijn door handel en migratie allemaal in Sino-Europese stijl gebouwd in de achttiende eeuw. Het hotel waar ik slaap wil de Chinese roots van deze architectuur in het interieur nog even benadrukken denk ik, of ze hopen vooral zolderkamer communisten die op reis gaan te lokken.
Phuket Old Town
Goed, douchen en opfrissen om nog even wat te eten ergens en natuurlijk een halve leo Chang te consumeren. Dat is gelukt. Daarna ben ik echter meteen naar bed gegaan. Een goede nachtrust kwam goed uit want de volgende dag ging ik namelijk helemaal niks doen. Heerlijk. Ik heb alleen Phuket Old Town verkend, een museum over, hoe kan het ook anders, de geschiedenis van Phuket bezocht, ontbeten, geluncht, een simkaart gehaald en nog even last gehad van mijn jetlag. Phuket Old Town echt een leuke stad waar veel gebeurt, waar je mooie architectuur ziet en waar veel streetart is. Het lijkt heel erg op Georgetown in Maleisië. Ik werd ook nog aangesproken door een groep van twintig schoolkinderen, ze stelden mij een aantal vragen in het Engels, net als op TikTok. Life imitates art, I guess. Nee maar serieus, vet grappig en blij dat ik zo een bescheiden bijdrage heb mogen doen aan het Thaise onderwijs. Morgen vaar ik naar Koh Phi Phi om een mooie week strand en palmbomen tegemoet te gaan, in het regenseizoen.
Geef een reactie