Het is even geleden dat ik u geschreven heb. Dat heeft verschillende oorzaken, waarvan de in mijn laatste stuk beschreven blessure de hoofdoorzaak is geweest. Ik heb lang stilgezeten en met oog op het herstel mijn laptop zoveel mogelijk aan de kant gelaten. Nu ik erop terugkijk heb ik toch wel het een en ander gedaan de afgelopen tijd en daar zal ik u nu kort van op de hoogte brengen. Na mijn bezoek aan het ziekenhuis in Vientiane ben ik al redelijk snel vertrokken naar Vietnam. Vanuit Vientiane vertrok er een ware VIP nachtbus naar Hanoi. De plaatjes op internet deden mij zelfs enigszins verheugen op de busreis, omdat ik toch niet veel anders kon doen dan stil zitten, slapen en soms een beetje wandelen in het kader van de stimulatie van het brein. De bus was van een Vietnamese maatschappij en reisde met twee bussen naar de grens en daarna door naar Hanoi. In Vietnam betekent VIP klaarblijkelijk iets heel anders dan in Nederland, bij mijn eerste ontmoeting met de Vietnamese mens werd mij al gauw duidelijk dat ik helemaal niet zo’n very important person ben. De medewerkers waren onaardig, spraken slecht Engels (wat ik ze nog niet eens kwalijk neem) en probeerden dingen niet eens uit te leggen. Van de vele westerse backpackers werd verwacht dat ze er wel uitkwamen hoe en wat. Nu zult u denken, een busreis is toch niet zo ingewikkeld, en nee dat klopt, maar weten in welke bus je zit, waar ze je bagage willen hebben, welke plek in de bus van jou is, waarom de wc de hele reis al op slot zit en of we ergens stoppen om te eten zijn wel dingen die handig zijn om te weten. Uiteindelijk in goede orde vertrokken naar de grens, waar de volgende ellende begon. We kwamen er aan om 03:00, waarna de buschauffeur de bus uitzette en in het gangpad ging liggen slapen. We mochten niet naar de wc, niet naar buiten en de airco stond uit. Wat is het idee van een nachtbus als je ergens stopt om te slapen? Dat weet ik nog steeds niet, want dat weigerde iemand mij te vertellen. Om 06:00 maakte de chauffeur en zijn knecht iedereen wakker om naar de grenspost te gaan. Op de vraag of onze bagage mee moest bleef het antwoord uit, de ene Vietnamees zei van wel, de andere van niet, de chauffeur gooide de bus maar gewoon op slot zodat iedereen zou stoppen met zijn of haar bagage pakken. Prima, laat ik mn bagage liggen en ga ik naar de grens voor wat stempeltjes. Hier konden we eerst een uur wachten omdat deze pas om 07:00 open ging en daarna nog een uur wachten omdat alle locals voorrang hadden, althans, daar betaalden ze voor. Sorry voor de mensen die nog enthousiast zijn over Laos, maar het is echt een kutland haha. Iedere backpacker moest nog een formuliertje invullen met informatie over zijn of haar verblijf, waar niet eens naar gekeken werd en wat voor je neus gewoon weggegooid werd. Een en al machtsvertoon. Aan de kant van Vietnam waren de grensbewakers strenger, hier probeerden wat locals voor te pikken bij westerse jongeren, waarna een strenge grensbewaker hen terugfloot en opnieuw achteraan in de rij plaatste, ondanks de biljetten die ze bij zich hadden. Deze man heeft direct mijn respect verdiend. Eenmaal in Vietnam was het wachten op de bussen die door de grenscontrole heen moesten. Ik raakte licht in paniek omdat ik een groot deel van de reizigers wél met hun bagage zag staan en zij deze door een scan moesten halen. Ik ben dus op het laatste moment teruggelopen door de stromende regen om te kijken of mijn backpack de grens over mocht. Nee, dat mocht niet, want de chauffeur die mij niet kon vertellen of ik mijn backpack mee moest nemen weigerde mijn backpack, en die van anderen, door de security te loodsen. Bedankt vriend, bist een topper. Ik merk dat ik tijdens het typen van dit verhaal gewoon opnieuw boos word en ik ben nog niet eens klaar. Ik die backpack door de scan gooien, de chauffeur boos op mij dat ik dat niet al gedaan had, ik de buschauffeur in het Nederlands duidelijk maken dat hij beter even niet tegen mij kan praten omdat ik hem er anders achteraan zou gooien, je kent het wel. Ondertussen was ik de grens al een paar keer over geweest met mijn kleine rugtas op mijn rug die schijnbaar niet interessant was voor de grenswachters. De reis vervolgde met ongezonde cortisolwaarden en enorme honger, want niemand had nog kunnen eten. Gelukkig stopte de chauffeur in Vietnam bij een restaurant langs de weg waar wij hoopten onze maagjes te vullen. Ja u leest het goed, hoopten. Die flapneus stopt bij een restaurant waar je niet kon pinnen en je alleen met Vietnamese Dong kon betalen, met een bus vol westerlingen die nét de grens van Laos en Vietnam over zijn gestoken. Niemand had Vietnamese Dong, behalve de locals die uitgebreid gingen dineren, waar wij weer even op konden wachten. Uiteindelijk uitgeput en uitgehongerd, en met een hersenschudding natuurlijk, in Hanoi kon ik mijn hotel niet vinden omdat het adres niet klopte. Ik kon ze ook niet bellen met mijn Laotiaanse simkaart en de Vietnamese simkaart die ik op de grens had gekocht kapte er na 30 minuten al mee. Uiteindelijk mijn hotel gevonden, ergens uit totale wanhoop maar gewoon een broodje doner gehaald en gaan slapen. Kortom, Vietnamazing.
De week die volgde heb ik in Hanoi doorgebracht, ik kon weinig doen, soms raakte ik uitgeput van twee uurtjes door de stad wandelen. In een week heb ik de dingen die ik wilde zien kunnen zien en vooral vanaf de zijlijn met een bakje koffie genoten van de sfeer in deze prachtige stad. Ik ben naar mooie musea geweest, een galerietje en een eeuwenoude poppenshow. Ik probeerde ook mijn kennis over de Vietnamoorlog even op te frissen met de documentaire Turning Point op Netflix, maar deze vertelt een ander verhaal dan waar de communistische partij van Uncle Ho in gelooft, dus is deze geblokkeerd in deze regio. Na Hanoi ben ik met de bus naar Cat Ba gereisd om hier een boottocht door Ha Long Bay te doen, erg mooi. Verder heb ik wat genoten van de eilandsfeer hier en heb ik mij vooral voorbereid op het vervolg van mijn reis: de Ha Giang Loop. Ik voel mij na al deze rust weer goed en durf het aan. Op het moment van schrijven bevind ik mij in Ha Giang, morgen om 07:30 ga ik de bergen in.
Geef een reactie