Na een dag reizen vanuit Khao Sok ben ik aangekomen op Koh Tao, wat Schildpaddeneiland betekent. Helaas is er van de schildpaddenpopulatie weinig over als gevolg van overbevissing, afstervende koraalriffen en uiteraard plastic. Plastic tasjes lijken onderwater net op kwallen, die doorgaans op het menu van schildpadden staan. Waarom er vaak plastic rietjes in de neusgaten van schildpadden gevonden worden laat ik aan de verbeelding over. Ik boekte voor 5 nachten een hostel, ja dat leest u goed, een hostel. De nachtmerrie van iedere persoon waarvan de naam met een J begint en eindigt op ens Meindertsma. Ik was oprecht bang voor wat ik aan zou treffen en was nadat ik was ingecheckt ook even in shock. Ik had een bed op een kamer met zeven andere bedden met gordijntjes ervoor. Daarnaast een kluisje voor de veel te dure spullen die ik mee heb genomen zoals een MacBook. Maarja, zonder MacBook kan ik u niet voorzien van de zaken die hier spelen in de Oost. Gelukkig deelde ik de kamer met maar drie anderen, drie anderen die niet zo spraakzaam waren. Ik als hostel-rookie ging er maar vanuit dat je niet praat in een hostel. Na enigszins gesetteld te zijn dronk ik twee biertjes in de rooftopbar van het hostel en ging hierna naar bed. Ik heb echt een prima nacht gehad, de douches en de wc’s waren brandschoon en de mensen zijn hier erg aardig. Alle vooroordelen die ik had over hostels neem ik terug behalve dat het hippie-spawnpoints zijn. Ik vind het hier zo prima dat ik een nacht heb bijgeboekt om nog wat langer op het eiland te blijven.
Voor mijn eerste hele dag op het eiland heb ik een scooter gehuurd. Niet omdat ik hier zin in had maar omdat een scooter 200 baht per dag kost en een taxi naar het dichtstbijzijnde strandje 400 baht, voor alleen de heenreis. Scootertje huren was wel leuk verder, het verkeer is gekkenhuis en de wegen zijn onbegaanbaar. Toen ik naar een van de viewpoints reed werd ik door Google Maps over een pad een berg op geleid dat bestond uit zand, kuilen en stenen. Ondertussen waren de hoogteverschillen dusdanig dat ik verticaal omhoog leek te rijden. Allemaal wel geinig en spannend, tot er tegenliggers aankomen. Gelukkig stelden de bordjes waarop stond dat het uitzichtpunt bereikbaar was met een scooter mij gerust. Overigens heb ik de scooter bij mijn eerste bestemming meteen gesloopt, gelukkig heb ik altijd ducttape in mijn tas en daarmee de scooter weer als nieuw gemaakt. Dat geintje kostte me 200 baht, maar ik was nog steeds goedkoper uit dan wanneer ik met de taxi zou gaan.
Ook niet onbelangrijk is dat ik mij die dag heb ingeschreven voor het halen van mijn SSI Open Water duikbrevet. Dit betekende dat ik dezelfde avond al in de boeken moest, de volgende ochtend om 08:00 in de collegezaal zat en die avond opnieuw huiswerk had. Dat is dan ook een van mijn meest kostbare leermomenten van deze reis, je bent nooit echt klaar met studeren. Naast het leerwerk werd er natuurlijk ook gedoken. De eerste dag in het zwembad om alle trucjes te leren voor wanneer er iets misgaat, daarna een dag met twee duiken in de zee tot 12 meter en de dag daarna twee duiken tot 18 meter. En hoe kan het ook anders, ik ben een natuurtalent. Alles ging in een keer goed en ik heb mijn brevet gehaald. Misschien had dit ook te maken met het feit dat ik toevallig privéles had. Veel vissen gezien, mooie koraalriffen en een Amerikaans oorlogsschip uit de Tweede Wereldoorlog. Overigens gedoneerd door de Amerikaanse marine aan de Thaise overheid, die het vervolgens liet zinken zodat het als kunstmatig koraalrif kon dienen. Het minst leuke en ook moeilijkste van de hele cursus was de zeeziekte op de tweede dag. Verder wel echt drie fantastische dagen gehad met een super gezellige Britse instructeur die ook op reis was, maar hier is blijven plakken. Dus kleine shoutout, ben je op Koh Tao en wil je duiken: Echo Divers. Sowieso wil ik een kleine ode aan het duiken uitbrengen, het is echt heel bijzonder. Je vliegt door een onbekende wereld heen waar je welkom wordt geheten door ontelbaar verschillende levensvormen die net zo nieuwsgierig zijn naar jou als jij naar hen. Sommige vissen komen je schoonmaken, andere vissen blijven bij je zwemmen omdat je ze beschermt tegen roofdieren (haha denken ze) en weer andere dieren zijn nieuwsgierig naar wat je komt doen en komen gewoon even hoi zeggen. Daarnaast is het ook ontzettend rustgevend, in tegenstelling tot mijn verwachtingen. Het zweven door het warme water is een soort meditatie, hoewel dat ook zou kunnen komen door het feit dat je dertig tot vijftig minuten geen telefoon bij je hebt, iets dat weinig van ons zich nog kunnen voorstellen. Onderwater zijn er geen lachwekkende Prinsjesdag-debatten, oorlogen of grappige filmpjes van oranje clowns (clownsvissen daargelaten, want die waren er natuurlijk wel). Je ziet hooguit een keer een vis op brute wijze verslonden worden door een grotere vis, maar dat is wel vet om te zien.
Op het moment van schrijven was ik eigenlijk van plan op het strand te liggen en uit te rusten voor de reis van morgen, maar twee minuten voor ik een scooter zou huren voelde ik een storm aankomen (ik ben al dusdanig geïntegreerd). Het ging ook stormen en het is na een korte storm geen mooi weer geworden, dus zit ik lekker te typen en de rest van mijn reis te plannen. Morgen ga ik per boot en bus naar Krung Thep, wat City of Angels betekent. Voor u waarschijnlijk beter bekend als Bangkok. U hoort van mij.
Geef een reactie