Even een korte update over mijn gezondheid, ook omdat ik er een leuk verhaaltje over kan schrijven. Gister tijdens het zwemmen bij een van de lagoons in Vang Vieng bevond ik me ineens in een penibele situatie. Waarschijnlijk, en ik zeg waarschijnlijk omdat niemand het gezien heeft en ik het mezelf niet meer goed kan herinneren, heb ik tijdens de uitvoering van een backflip via een slingertouw mezelf met een van mijn beide knieën op mijn kaak geschopt. Niet een heel stoer verhaal, zeker niet omdat ik erbij moet vertellen dat ik hierdoor als het ware knockout geraakt ben. In het water schrok ik wakker van een schok door mijn kaak en hoofd, maar ik kon nog naar de kant zwemmen. Eenmaal op de kant wist ik niet waar ik was, hoe ik daar gekomen ben en waar ik sliep. De vraag wie ik ben daargelaten, ik ben mezelf hier nog aan het vinden. Deze ervaring is niet ongebruikelijk voor mij, maar ervaar ik dit doorgaans enkel de ochtend na een avondje stappen. Ik besloot naar de Nederlandse mensen die ik nog kende te roepen dat ze me moesten helpen omdat ik niet wist waar ik was. Lijkt me vanuit hun perspectief ook wel raar. Maar goed, na even te liggen en drie keer te vragen waar ik was besloten mijn redders dat ik maar even naar de dokter moest. Onderweg in een hobbelige tuk tuk verdween mijn hoofdpijn en duizeligheid snel, na een uur wist ik weer waar we waren. De dokter verwees me al gauw naar het ziekenhuis; waarschijnlijk een hersenschudding maar ik moest voor de zekerheid even een CT scan ondergaan om te kijken of er geen bloeding te zien was. Beetje spannend maar vooral weinig zin in omdat het ziekenhuis zich in de hoofdstad Vientiane bevond. Dat was twee uurtjes met de taxi. De dokter regelde binnen 5 minuten een taxi, heeft de chauffeur uitgelegd wat er aan de hand was en naar welk ziekenhuis we moesten. Er zijn er namelijk nogal wat in Vientiane.
Na twee uurtjes rijden kwamen we aan bij de spoedeisende hulp van het Mittaphab Hospital National Centre of Excellence. Mittaphab betekent ‘Friendship’ dus het moest wel goed komen dachten we. Bij de spoed vertelde de taxichauffeur wat er aan de hand was waardoor we meteen door mochten naar de dokter, die kreeg ook een uitleg waarna we de afscheid namen van de taxichauffeur nadat we hem betaalden. De reis kostte een bepaald bedrag per persoon, dus vroeg de taxichauffeur met hoeveel personen we waren, nadat we twee uren met zijn tweeën bij hem in de auto hadden gezeten. De dokter ging druk in de weer met het invullen van formulieren, vroeg een andere dokter om samen naar mijn paspoort te kijken voor hulp bij mijn achternaam terwijl ik er gewoon naast zat, en draaide een bonnetje uit met de kosten van de CT scan die op mij wachtte. Eerst betalen vriend. Een dokter bracht mij naar de balie waar ik zo’n €70 (!) euro af moest tikken en verliet mij weer. Op de vraag of ik mocht pinnen kreeg ik geen antwoord maar een verschrokken blik. Het lieve vrouwtje dat geen Engels sprak bracht mij serieus naar een pinautomaat verderop terwijl ik daar stond met een zware hersenschudding. Echt hilarisch. Pinnen, betalen en met een grote rode stempel op mijn bon kon ik weer terug naar de dokter. Deze kon ik natuurlijk op geen manier terugvinden met potentieel hersenletsel en een onbekende omgeving. Ik liep weer naar de ingang omdat ik vanaf daar de weg nog kende en vond zo de juiste locatie terug. Nu was het tijd om naar de CT scan te gaan, die zich in een zeecontainer vlak buiten het ziekenhuis bevond. De dokter bracht ons en instrueerde ons dat we na de scan terug moesten komen met de foto’s. Eenmaal bij de zeecontainer zat de deur op slot en had de beste man geen sleutel. De dokter grinnikte ongemakkelijk en raakte licht in paniek. Op dit moment kon ik het niet meer houden en barstte in lachen uit, de dokter keek me verschrokken aan en begon met me mee te lachen. Gelukkig kwam de CT man al aangelopen met een sleutel en liet ons naar binnen. De scan zou 5 minuten duren, duurde daadwerkelijk dertig seconden, de foto’s printen iets langer. Ik kreeg een A3 formaat enveloppe met drie grote fotopapieren mee om aan de dokter te geven. De doktoren gingen met zijn drieën kijken naar het fotopapier dat op een lichtgevend scherm werd geplakt, lekker oldschool. Er bleek niks aan de hand met mijn hoofd, behalve dat de hersenen groter leken dan gemiddeld, wat een hoop verklaart. Nee grapje, maar er was niks aan de hand. Ze probeerden me nog wat pijnstillers tegen de pijn in mijn kaak aan te smeren, waar ik voor bedankte, en we mochten weer gaan.
Twee uurtjes in de taxi terug werden met een stop bij een pinautomaat, een stop bij een 7-Eleven want honger en een stop bij een tankstation om de elektrische auto even op te laden iets langer dan twee uur, maar ik zette mijn oude vertrouwde slaap-in-vervoer-truc weer in dus waren we zomaar terug in Vang Vieng. Even een hotelletje geboekt zodat ik niet in een hostel tussen de dronken Britten hoefde te slapen en een goede nachtrust gegarandeerd was. Al met al valt alles mee, moet ik alleen even rust nemen, en was het wel een bijzondere ervaring, maar het hoeft van mij niet nog een keer. Via deze weg wil ik Floor ook nog even bedanken voor de goede zorg en het meereizen naar Vientiane. SO naar jou Floor.
Geef een reactie