Als ik het over hippie spawnpoint Pai ga hebben wil ik vooral over de reis er naartoe schrijven. In Chiang Mai heb ik een scooter gehuurd en een bagagetransfer naar Pai geregeld, zodat ik enkel met mijn kleine rugtas de berg op kon rijden. Dit deed ik samen met Laurent die ik op Koh Tao heb ontmoet. Velen, zowel thuis als hier in Thailand, raadden mij aan om naar Pai te gaan met de scooter in plaats van met de minivan. Ik was al sceptisch over de minivan omdat ik als achtjarig jongetje tijdens deze drie uur durende reis met 762 bochten drie keer mijn maaginhoud heb geleegd. Dat is maar één keer per uur, ik heb avonden gehad waarop ik het slechter deed. Op de scooter was de reis niet alleen aangenamer, ook mooier. De bochten en soms steile hellingen waren avontuurlijk en leuk, maar niets vergeleken met de uitzichten en de pittoreske omgeving. Het donkergroene bos dat om en over de weg heen hing was prachtig, maar de geel gekleurde wegmarkering maakte alles af. We hebben het ook droog gehouden, althans, wij wel. Onderweg kwamen we geregeld stukken grond tegen die van de berg gespoeld waren en zelfs een minivan die de jungle in gleed en hier niet meer uit kon komen. Hiervoor reed ik nog met 100 km/u door de dalletjes, ik werd nu iets voorzichtiger. Als patiënt met een aandachtsaandoening was ik bij aankomst mentaal gebroken en wilde ik geen mensen meer zien. Gelukkig zijn de prijzen van hotelkamers in Pai vergelijkbaar met die van hostels en had ik voor acht euro een hotelkamer waar ik de hele avond alleen kon zijn. De volgende was ik niet meer mensenschuw.
We reden op onze scooters naar een van de warmwaterbronnen die op de weg naar de Nam Lod grot te bezoeken was. Erg duur voor Thaise begrippen en warm water hebben we in Nederland ook wel, dus niet iets om over naar huis te schrijven. Ondanks dat ik dat nu wel doe. Toen we weer vertrokken begon het erg hard te regenen, waardoor we besloten niet verder te rijden naar de grot maar terug naar Pai. Vanuit hier konden we dan wanneer het droog zou zijn uitstapjes maken naar bezienswaardigheden dichterbij. We hebben een paar uur gepoold in een hostel waar we niet sliepen, maar de barman was er blij mee omdat hij eindelijk wat competitie had. Dat is echt onzin, die patjakker zei dat hij niet zo goed kon poolen, pakte vervolgens zijn eigen speciale keu en drukte in één beurt bijna al zijn ballen in de pockets. Gelukkig kan ik goed tegen mijn verlies zoals u weet. Toen het eindelijk droog was zijn we vertrokken naar de Bamboo Bridge, waar we wederom prachtige landschappen konden bewonderen. Op de terugweg hebben we in een hutje met uitzicht voor rurale prijzen gegeten. Als ik het mij goed herinner betaalde ik 60 baht (€1,60) voor een portie stir fried noodles en ik heb in Thailand nog niet zo lekker gegeten als toen. ’s Avonds zijn we natuurlijk wel weer naar de foodmarket geweest, gewoon omdat je een dief van je eigen portemonnee bent als je het niet doet. De sfeer in Pai viel me tegen, ik identificeer mezelf niet als hippie en voelde me hierdoor niet altijd op mijn plek. In de kroegen werd veel geblowd en dat is echt goor als je gewoon bier wil drinken. Ook interessant is dat Pai is overspoeld door groepen Israëliërs zoals Lloret de Mar en Albufeira door Nederlanders. De teksten op uithangborden in Pai zijn niet in het Engels en Thai, maar Engels en Hebreeuws.
De volgende dag gingen we dus weer terug naar Chiang Mai, waar ik een hotel heb geboekt waar we in 2009 ook verbleven. Alles was hier precies hetzelfde als toen, echt alles behalve de theepotjes in de vorm van olifantjes. Het personeel was ook nog super lief, maar ze snapten nog steeds niet waar ze mee bezig waren. Heerlijk. Toen we er vroeger verbleven was het ontbijt zo’n chaos dat we onze taxi naar een jungle trekking bijna mistten. Dat heb ik gewoon weer meegemaakt. Een diepe buiging voor hun consistentie. Ook de airco was nog van voor de oorlog, de ornamenten en meubilair niets veranderd en het rook er nog steeds muf. Maar eigenlijk vond ik dat wel leuk. Ik heb twee dagen lang het kaartje aan de deur gehangen met de mededeling dat mijn kamer opgemaakt mocht worden en ik nieuwe handdoeken nodig had, maar dat is gewoon niet gebeurd. Fantastisch. Het ontbijt dat Laurent en ik bestelden hebben we maar als to go meegekregen in de minivan naar de Big Boy Elephant Sanctuary. We kregen ook niet wat we besteld hadden, maar het was wel lekker. Bij de Big Boy Elephant Sanctuary maakten we zelf ook eten voor de olifanten, die we van dichtbij mochten bekijken toen we het voer in hun bakken deden. Erg leuk en bijzonder. We mochten de dieren niet aanraken wat erop duidde dat het een ethisch verantwoord etablissement was. Echter sloeg een van de vrouwelijke olifanten mij wel met een maisstengel omdat ik haar niet genoeg aandacht gaf, wat dat betreft zijn het net mensen. We vervolgden de dag met een bezoek aan een waterval waar we nog onder gezwommen hebben en gingen ook nog een ritje op een bambooraft. Twee jongens van ik schat zo’n veertien jaar oud begeleidden onze vlotten waarbij ze elkaar telkens probeerden af te snijden en in het water probeerden te gooien. Hoe meer wij erom lachten hoe harder het eraan toe ging, wat resulteerde in onbemande vlotten omdat de jongens in het water lagen en hun bamboe-vaarbomen verloren raakten. Wel lachen.
De dag hierna stond er een educatief programma op de planning. Zoals ik eerder al noemde ben ik erachter gekomen dat je nooit klaar bent met studeren. Dit keer was het een studie naar de Thaise keuken. Bij Grandma’s Home Cooking School hebben we kookles gehad evenals een kijkje in de groente- en kruidentuin van Thailand. Erg interessant en leuk om te doen. Een bordje Pad Thai maak ik nu in drie (!) minuten, dat zal wel weer met talent te maken hebben. Eenmaal weer in Chiang Mai hebben we uitgerust om ’s avonds weer naar de markt te gaan, gewoon omdat het kan. De volgende ochtend zetten Laurent mij af bij het busstation zodat ik mijn reis verder alleen kon voortzetten naar Chiang Rai. Een rustigere stad waar ook aanzienlijk minder te doen is, maar er zijn een paar indrukwekkende tempels en vanuit hier reis ik gemakkelijk naar Laos. Ik ben bij Wat Rong Khun geweest, de Witte Tempel. Welke erg interessant was omdat er veel doodshoofden en andere dingen die met dood te maken hadden waren. Bij het betreden van menig tempel wordt verplicht schoenen uit te doen, zo ook bij deze tempel. Bijzonder was dat je hier een plastic zakje kreeg om je schoenen in te doen zodat je deze mee kon nemen. Na dertig meter kon je je schoenen weer aantrekken en stond er een prullenbak voor het plastic zakje dat je twee minuten geleden in gebruik nam. Bijzonder. Hierna ben ik nog langs de Blauwe Tempel geweest. Ik heb even nagevraagd waarom de tempels in deze onorthodoxe kleuren zijn; er is ook nog een zwarte en een paarse, omdat wit, blauw, paars en zwart de kleuren zijn die Chiang Rai representeren. Morgen vertrek ik naar Chiang Khong, om daar over de Thai – Lao Friendship Bridge IV de Mekong over te steken en Laos te betreden. Tot snel.
Geef een reactie